سبکم... پس هستم.

گریه می کنم... هنوزم هستم؟

کی فکرشو می کرد یه روز اینجوری پام برسه به وطنم...؟ کی فکرشو می کرد از یه زلزله هشت ریشتری اینهمه آوار بجا بمونه روی سرم...؟ داشتیم برنامه ریزی می کردیم بیام برای بساط جشن و سرور که ناغافل صدامون کردن برای سوگ...

بارش عزادار شد. پدر شوهری که هیچوقت فرصت نکردم باهاش گپ بزنم و طعم چیزهایی که شنیده بودم بچشم، حالا از بینمون رفته... رفته و یک خیل عظیم جمعیت رو داغدار کرده... همه سوختن از این رفتن... و ما... هنوز توی شوکیم.........

*توی صفحه ی فیس بوکم هنوز هم هست... چه فکری کردم که اینو نوشتم؟ دوست داشتم بیام ایران... خیلی زیاد... اما نه اینجوری........ قاطی کردم حسابی... تمام معادلات فکریم بهم ریخته... زندگی خیلی برام پوچ شده و بی معنی... من رفته بودم اونجا چیکار کنم؟ بارش تازه دو ماه بود آمده بود... کارها همه راست و ریست... همه چیز بر وفق مراد... ایام به کام... که این اتفاق افتاد و آه رو از نهاد همه مون بلند کرد... خدایا خیلی بزرگی!

گاهی وقتها از اینهمه صبر و تحملم در برابر داداش کوچیکه و مخصوصاً امر یادگیریش خودمم متعحب می شم!!! من اصولاً آدم با حوصله ای در امر آموزش به حساب نمی آم. برای همین نمی دونم چرا در مقابل این بشر اینقدر خلع سلاحم!!!

خواب دیدم قیامت شده است. هر قومی را داخل چاله‏ای عظیم انداخته و بر سرهر چاله نگهبانانی گرز به دست گمارده بودند الا چاله‏ی ایرانیان. خود را به عبید زاکانی رساندم و پرسیدم: «عبید این چه حکایت است که بر ما اعتماد کرده نگهبان نگمارده‏اند؟»
گفت: «می‌دانند که به خود چنان مشغول شویم که ندانیم در چاهیم یا چاله.» خواستم بپرسم: «اگر باشد در میان ما کسی که بداند و عزم بالا رفتن کند...» نپرسیده گفت: گر کسی از ما، فیلش یاد هندوستان کند خود بهتر از هر نگهبانی لنگش کشیم و به تهِ چاله بازگردانیم!

۱

دیدید یه چیزایی‌ رو اگه به وقتش ننویسید میشن عین غذای‌ تاریخ مصرف گذشته که باید فقط ریختشون تو سطل خاکروبه؟!! منم الان همچین حسّی دارم... چند وقته ننوشتم و‌ تنبل شدم. اومدن به خونهٔ جدید با اینکه مزایای زیادی داره اما باعث شد یک هفتهٔ کامل بی‌ اینترنت باشم و‌ این برای منی‌ که صبح که پا میشم اولین کارم رفتن تو اینترنته و‌ شب هم اگه زور خواب نبود همین جور متصل می چسبیدم پای اینترنت، یعنی‌ ترس، عذاب، درد!!!

دیشب داشتم فیلم «به همین سادگی» رضا میر کریمی را می دیدم. واقعاً به اندازه ی اسمش ساده بود اما در عین سادگی تلخندی را نصیبم کرد. اینکه قشر عظیمی از زنهای ایرانی زندگی ای شبیه طاهره دارند و عصیان پنهانی در برابر این نوع زندگی که با چاشنی ایثار و فداکاری برای بچه ها هر دم فرو خورده می شود حالم را دگرگون می کرد. به نام خانه دار بودن چه بار سهمگینی را تحمل می کنند چنین آدمهایی و طاهره... چقدر مظلوم بود. آنقدری که حتی مزاحمت های شب و نصفه شبی همسایه بی ملاحظه را هم تاب می آورد و باز هم با خلوص نیت کمکش می کرد و آرامش می کرد. باز هم ایثار و فداکاری... و باز هم این جمله به مغزم هجوم آورد که وقتی خوب باشی انگار همه از تو انتظار دارند که خوب باشی و وقتی کاری برای کسی می کنی بعد از مدتی این لطف تبدیل به وظیفه ای می شود که سر باز زدن از آن حکم ارتداد را دارد... و طاهره سرکوفت ها و نق و غر بچه هایش را هم چه خوب تاب می آورد... و طاهره چقدر مادر بود... چقدر آرام بود و من چقدر از این آرامش قبل از طوفان می ترسیدم... اعتراف می کنم که هر لحظه منتظر بودم این آتشفشان فعال شود اما جز چند فعالیت کوچک چیزی بروز نداد... فیلم چالش برانگیزی بود برایم بخصوص که چند روز است مرتب به فکر مامان هستم. وقتی همین چهار تا حرکتی که مربوط به امور خانه داری می شود حوصله ام را سر می برد به یاد مامان می افتم که چه بی آلایش دور من می پلکید و کارهایم را انجام می داد و من هیچوقت قدرش را نمی دانستم. فکر می کردم می دانم اما حالا می فهمم زهی خیال باطل! لباسهایم همیشه شسته و اطو کشیده بودند. غذایم همیشه آماده و وسائلی که احتیاج داشتم همیشه چند تا چند تا خریده و داخل کمدم بود. و من هیچگاه هیچ کمبودی احساس نکردم... هیچگاه نگذاشتی پوست بدنم با زمختی دنیای واقعی تماس پیدا کند. همیشه هایلی بودی بر سرمای بیرون و گرمای درون را در دستهای تو جستجو می کردم... مامان گلم! همیشه دستت را می بوسیدم اما اینبار که ببینمت مطمئناً سر تا پایت را خواهم بوسید و قول خواهم داد که قدر تو را بدانم...